Nou, hier het eerste berichtje van moeders (nadat mijn account een aantal keren is "misbruikt" voor bijdragen aan deze site). Het gaat goed met moeder en kind, laten we daar eens mee beginnen, maar dat hadden jullie vast al begrepen.
Vijf weken geleden liep ik nog rond met een dikke buik. Nou ja, rondlopen? Dat was er eigenlijk niet meer bij. De hoofdbewoner Marit (toen nog Pietje) hield niet zo'n rekening met de eigenaar van het pand en over het onderhoud maakte zij zich helemaal geen zorgen! Ik voelde me echt een kraakpand en in steeds slechtere staat. Ik kon echt niet wachten tot ons kindje zich zou melden. We hebben dan ook alle bakertips gevolgd die ook maar een kleine kans gaven op het opwekken van de weeën. Helaas had dat allemaal niet zo'n effect. Totdat in de nacht van woensdag op donderdag de vliezen braken en ook de weeën rustig op gang kwamen. Tegen de ochtend hield dat helaas wel op. Omdat Marit (na ingedaald te zijn) weer een beetje omhoog was gekropen, moest ik de hele dag in bed blijven liggen. En er gebeurde maar niets...
Pas halverwege de volgende nacht kwamen de weeën weer. Ik wist toen al dat ik zowiezo in het ziekenhuis zou moeten bevallen wegens infectiegevaar, omdat de vliezen meer dan 24 uur gebroken waren.
Vrijdag 's morgens vertrokken we naar het Oudenrijn Ziekenhuis. Ik met weeën om de vier minuten op een absorbtiematje (want je blijft vruchtwater aanmaken) en een teil op mijn schoot, omdat ik zo misselijk was (en dat in Hermans NIEUWE auto!!!). In het ziekenhuis bleek ik 3 cm ontsluiting te hebben en ik had dus nog een lange weg te gaan. Marit en ik werden aan de monitor gelegd. Zo konden we haar hartslagje volgen en de kracht van de weeën werd gemeten. Een paar uur later was ik nog niet veel opgeschoten en werd besloten om mij een infuus te geven om de weeën krachtiger te laten worden. En dat heb ik geweten!!!!! Ik zal jullie de details, maar vooral mijn uitspraken besparen ;-). Twee-en-half uur later mocht ik gaan persen en weer een half uurtje later lag onze dochter op mijn buik. De opluchting was enorm. Maar veel indrukwekkender vond ik de moederliefde die gelijk door me heen stroomde. Ons eigen meisje en wat keek ze ons wakker aan.
In de afgelopen weken gaat het met Marit en mij steeds beter. Marit groeit als kool en ik herstel boven verwachting goed. Al in het ziekenhuis kon ik weer dingen die ik voor de bevalling niet kon, zoals lopen. En al snel zat ik weer beneden in de huiskamer. Wel vind ik het nog altijd heerlijk om 's avonds rond half negen naar boven te gaan en ontpannen op bed televisie te kijken of iets te lezen.
Het ritme in mijn leven wordt nu volledig bepaald door onze dochter. Haar voedingslusten bepalen onze dagindeling. Ze wordt op haar wenken bediend met badjes, schone luiers, melk op bestelling, knuffels en kletspraatjes. Ik kom amper aan andere dingen toe. Als ik niet aan het voeden ben, ben ik aan het kolven of Marits kleertjes aan het wassen of haar hydrofieldoeken aan het strijken (zelfs dat doe ik tegenwoordig!) of Marit van haar darmkrampjes afhelpen of met Marit aan het dansen of ... of ... En zo ben ik van kraapand veranderd in een serviceflat met ingebouwde melkfabriek. Maar het is het allemaal waard!
