Er is veel gebeurd de afgelopen tijd. Marit groeit als kool. Je hebt nu echt iets in je armen, als je haar vasthoudt!Begin november waren Herman en ik allebei behoorlijk ziek. Nog geen slok water konden we binnenhouden. Gelukkig had Marit nergens last van (is die borstvoeding met al die antistoffen toch nog ergens goed voor!). Ze was wel heel lief en rustig, toch waren we erg blij met de komst van opa en oma's voor het gebruikelijke entertainmentprogramma voor mevrouw. Helaas liep de borstvoeding direct drastisch terug. Nu krijgt Marit nog twee keer per dag de borst en drie keer de fles. Ze heeft het nu heel goed door, want als ze de fles al ziet, wordt ze al helemaal blij. Mij hypnotiseren voor voeding is dus niet meer nodig. Ze zet nu gewoon een keel op! De fles kan ze al bijna zelf vasthouden. Twee weken geleden zijn we ook begonnen met groentehapjes. Op de foto zie je de kennismaking met sperziebonen. Ze is buitengewoon nieuwsgierig, opent haar mondje en steekt haar tong naar buiten, want ze wil het steeds opnieuw proeven. Van doorslikken is nog niet heel veel sprake, maar het begint te komen. Worteltjes vindt ze lekkerder dan sperziebonen. Wat een leerproces, maar dan vooral voor ons. Want hoe krijg je het voor elkaar om haar te voeren, zonder haar, jezelf, de vloer, stoel en de voorbijkomende poezen onder de worteltjes te hebben?
