21 december: nog meer dozen komen binnen, hhmmm wat moeten ze toch met al die dingen? Nog hoger werd de stapel. Ja!!! Nog hoger zitten!! Maar toch wel een beetje nerveus... wat gebeurt er toch allemaal en waarom verdwijnt alles? En waarom zitten de baasjes niet lekker met mij op schoot op de bank televisie te kijken? Waar is de televisie eigenlijk?????????
24 december: eigenlijk zien we de baasjes niet zo veel meer. Waar zijn ze toch de hele tijd? Gelukkig mogen we nu 's nachts wel lekker bij ze liggen. Ook al moet mijn zus er ook zo nodig bij, toch wel lekker!
28 december: wat is dat dan? Lig ik net lekker onder het bed, wordt het boven mijn hoofd afgebroken! En wie zijn al die lange mensen en wat gaan ze met onze spullen doen???? Onze dozen, onze hoge ligplaats, nee hè hij wordt weer lager. Nou maar gauw beneden kijken, misschien is het daar veiliger, we hebben al aardig wat voeten eng dichtbij gezien. Zouden ze niet op ons letten? Hé de deur beneden staat open, en de kast staat buiten. Laat ik maar op de onderste plank gaan zitten, de vloer is zo koud. Kan ik alles goed zien en zit ik toch veilig. Mijn zus blijft maar in de weg lopen en ze miauwt me helemaal gek. We vinden er niets aan.... alles gaat weg, het staat in de hal, oh nee gaat in die grote auto... Zouden de baasjes weggaan? We zouden toch wel mee mogen? Nou... ik vind die zus van mij echt een muts, maar ben toch wel blij dat we met zijn tweeën zijn...
Ja, daar is het vrouwtje, oh lekker een knuffel. Wat doet ze nou? Ze doet de deur dicht! En wij zitten nog binnen met verder niets... Diep verongelijkt kijken we beiden door het raam de mensen na. Als ze nu maar wel terugkomen...
Het wachten duurt wel lang. Gelukkig staat er nog wel eten, maar dat is ongeveer alles. Oh en natuurlijk dat gemene blazende rotding met die slang dat altijd zo'n herrie maakt en achter de baasjes aan huppelt.
Ja, daar hoor ik het vrouwtje terugkomen. We storten ons miauwend op haar!!! Ze loopt naar beneden. We volgen haar natuurlijk op de voet, bang dat ze er weer zonder ons vandoor gaat! Ze rommelt wat aan het kattenluik en die gekke Mimi moet dan natuurlijk het luik weer proberen. Het zit dicht, maar voordat Mimi dat doorhad, had ze al een hersenschudding!
Oh nee hè! Niet die reisbakken, oh nee, we gaan toch niet in de auto? En ja hoor, met grof geweld werden onze poezelige lijfjes in die bakken geperst. In de auto hielden wij uiteraard een concert voor het vrouwtje. Ik de hoge tonen en Mimi de lage en wie het hardst kon! Waar gingen we nu toch heen? Anders zijn we nooit zo lang onderweg naar de dierenarts. Bèh het stinkt hier. Mimi heeft weer een drol zitten draaien hoor, vies ding!
Nu we weer binnen zijn, voel ik lekkere warmte. Wat een rare luchten allemaal.... gelukkig hoor ik het vrouwtje nog praten. Een vertrouwd geluid, want het is best een beetje eng. Als het deurtje opengaat wordt ik gelijk met mijn vier poten in de poepdoos gedumpt. Hhmmm, nou het is wel onze eigen poepdoos, dat scheelt. Het is hier wel spannend hoor, ik ga maar gauw eens om me heen kijken. Mimi zit al onder de kast - die durft nooit wat die scheiterd! Ik hoor het baasje nu ook en ik ruik bekende geuren, ja die dozen die ken ik wel. Die lagen zo lekker, maar dat grote bruine ding is nieuw. Tja... ligt wel lekker hoor! Ik vind het hier wel mooi! Nu mijn zusje er nog van overtuigen dat ze maar onder die kast vandaan moet komen, want het wordt hier vast fijn!
Laat die dozen maar staan, ze liggen zo lekker !
Geen opmerkingen:
Een reactie posten