We zijn nu bijna 29 weken onderweg en de buik, nog redelijk bescheiden, is echt niet meer te camoufleren. Het gaat goed met onze Pietje (dat praat een stuk makkelijker dan het of hij/zij). Hij groeit goed, zijn hartje gaat mooi en regelmatig tekeer. Begin februari hebben we een zogeheten 20-weken echo laten maken. Het zag er allemaal erg goed uit. Het is dan al echt een mensje: alles erop en eraan. De orgaantjes zagen er goed uit en zijn hersenpannetjes was ook volledig volgens de norm. We hebben wel even de andere kant op gekeken toen zijn geslachtsdelen in beeld kwamen. Wij willen in juni graag verrast worden. Hij lag er lekker relaxed bij en liet zich niet van de wijs brengen door de echoscopiste die alle mogelijke moeite deed om zijn ruggengraat volledig in beeld te brengen. Uiteindelijk ging hij gelukkig toch verliggen.
Ik kan hem nu ook erg goed voelen. De eerste keer was wel heel gek hoor. We zaten half februari in het stadion in Turijn bij een ijshockeywedstrijd en opeens: een plopje tegen mijn buikwand. Dat was 'tie dan. Ik vond het heel bijzonder. Sindsdien voel ik hem steeds vaker en nu ook steeds intensiever, omdat hij natuurlijk groter wordt. In elk geval is hij in de veronderstelling dat mijn blaas een trampoline is.
Mij valt de zwangerschap wel heel erg zwaar. Ik geloof dat alle bekende kwalen al voorbij zijn gekomen m.u.v. opstipatie. Ik ben verschrikkelijk moe en heb eigenlijk alle bezigheden buiten werk op een laat pitje of stopgezet. Ik wordt letterlijk leeggezogen, want Pietje pakt wat hij nodig heeft (gelukkig maar!). Ik ben dus al het enorme gewicht van 1 kilo aangekomen.
Ik herken dan ook niet veel van alle roze wolk-verhalen. Als mensen zeggen "geniet ervan" begrijp ik eigenlijk niet wat ze bedoelen. Voor mij is het echt overleven en verder dan een dag of twee kijk ik niet. Ik ben nog helemaal niet bezig met de bevalling (maar dat heeft ook zijn voordelen ;-) en al helemaal niet met de periode erna. We zien het wel!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten