Vandaag naar de verloskundige geweest. Medelijdend keek ze me aan toen ik vijf meter achter haar naar haar kamer waggelde. "Je loopt niet echt makkelijk, gaat het wel?" En naar waarheid kon ik beantwoorden dat het eigenlijk best goed gaat. Ik begin te wennen aan mijn beperkingen en neem de voortdurende pijn voor lief. Het is natuurlijk ook een stuk makkelijker als je niet zo veel hoeft. Ik vul mijn dagen met heel weinig!!
Bij de verloskundige de normale checks: bloeddruk meten (is wel een stuk hoger dan aan het begin, maar nog altijd op normaal niveau 115/80, dus ik laat de drop echt niet staan :-)), weegschaal (85 kilo, dus nu totaal 8 a 9 kilo aangekomen) en weer ijzergehalte meten (6,9, dit wordt nu wat lager, maar is normaal aan het eind van de zwangerschap).
En dan mag je op de bank gaan liggen. Ze voelt dan hoe het kindje ligt: onze Pietje ligt met zijn hoofdje nog altijd naar beneden (zou dat nu fijn zijn om zo lang op zijn kop te hangen?). Hij is iets gedaald, maar ligt nog niet klemvast en drukt nog lekker op mijn bekken en kan, als hij dat wil nog draaien. Hij heeft zijn ruggetje tegen mijn linkerzij aangeschurkt en duwt met zijn knietjes en/of voetjes lekker tegen mijn rechterribben.
Ik vind het altijd fijn als ze het hartje van ons kindje laat horen. Hij klinkt zo regelmatig en vast. Heerlijk, dan krijg ik altijd heel veel vertrouwen dat het echt goed met hem gaat. Ik voel hem natuurlijk vaak bewegen, maar als je hem ook kunt horen, is dat een extra bevestiging van het leven in je buik. Ik ben er altijd een beetje ontroerd van.
Onze Pietje groeit nog altijd goed en ik was blij met de bevestiging dat het echt geen groot kindje is (ook niet echt klein hoor, gewoon zo'n lekker gemiddeld ding). Verder drukte de verloskundige me op het hart te bellen als ik iets "geks" voel. Nou ja, ik maak me geen zorgen. Het gaat goed met ons allebei en mag over twee weken weer terugkomen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten