Iedere dag komen er wel een paar telefoontjes en sms'jes. Gebeurt er al wat? Nou nee... het is nog rustig in de buik. Helaas, kan ik wel zeggen, want we zijn er nu wel aan toe dat Pietje zich in de echte wereld laat zien. Zou het een meisje zijn, of toch een jongetje. Zou hij groot zijn of juist klein en heeft hij prachtige donkere haren zoals zijn vader en moeder hadden bij hun geboorte of is hij zo kaal als een echte Groenewold-man betaamt? Kortom we zijn zo ontzettend nieuwsgierig... We kunnen niet wachten om ons eigen kindje in onze armen te kunnen houden.
Maar hij blijkt niet echt punctueel te zijn. We hadden de afspraak dat hij zich op 19 juni zou melden :-). Maar ja, met al die wisselende berichten van zijn vader (vond 20-06 2006 wel een mooie datum) en moeder (zo snel mogelijk!), is hij nu al in de war en lapt het ouderlijk gezag aan zijn laars.
Intussen gaat het wel heel goed met Pietje hoor. Hij is goed ingedaald en zit keurig met zijn hoofdje voor het gat een beetje klem. Zijn bewegingen zijn dan ook niet zo heftig meer, maar ik voel hem (gelukkig) nog heel vaak een elleboog of knietje in mijn zij porren. En het lijkt erop dat hij nog wel om zijn as draait. Dan voel ik een lichaamsdeeltje van de ene kant naar de andere kant slepen. Zijn hartje klonk gister bij de verloskundige nog erg goed.
Voor mij wordt het wel zwaarder. Doordat Pietje nu helemaal is ingedaald, is mijn bekken nu heel instabiel geworden. Lopen en staan is daardoor erg moeizaam en vaak pijnlijk. Bij verschillende bewegingen voel ik de botten ook langs elkaar knakken en dat hoort eigenlijk niet. Zo weinig mogelijk doen en trappen vermijden is het devies. En dat is precies wat Pietje zo heerlijk vindt... een rustige mamma, dus op deze manier heeft hij helemaal geen haast!!
We proberen dus wel om de weeën wat te enthousiasmeren, maar het heeft nog geen effect helaas.
We houden geduld, een dezer dagen zal ons kindje zich echt wel melden...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten