Het leven van een poes gaat over zandheuvels

Miauw Miauw!

Ik leen even het account van het vrouwtje, want er gebeurt zoveel in ons normaal gesproken rustige leventje.

Een paar weken geleden dacht ik nog: "leuk, mijn baasjes gaan lekker met ons buitenspelen!" Het zou natuurlijk nog leuker zijn als mijn stomme zus niet steeds met haar roze neus erbij moet zijn. Maar goed, zoveel pret was er niet, want ze liepen met hele grote schoenen door de tuin te banjeren en vooral het vrouwtje begon gelijk lelijk tegen mijn favoriete ligplek, de zandbak, aan te schoppen. Krak KRAK, zei het. Ik schrok er zo van dat ik gauw in zijn achteruit sprong. Maar daar stond het baasje en die liet een paal vallen, bijna op mijn koppie! Voordat ik het wist werd de hele pergola en schutting afgebroken. Ik lag stilletjes onder een grote plant te kijken. Mijn domme zus Mimi liep natuurlijk voortdurend in de weg. Onze veilige haven, helemaal weg! Maar eigenlijk ook wel leuk, want nu hoefden we niet meer moeilijk te doen om bij de buren te komen. Maar daarna werd het allemaal nog erger. De muur om de tuin werd afgebroken. Iedereen kon zo naar binnen kijken. Allemaal drukke kinderen en nog veel erger: honden!!! Tegelijkertijd werden de tegels verwijderd en moesten wij steeds met onze poezelige pootjes door het zand en de modder waden. Hmmm, niemand die met ons rekening houdt. Zeker niet al die vreemden, steeds weer andere mensen die in en uit de tuin lopen en steeds een stukje territorium meenemen! Als we verhaal gaan halen bij ons vrouwtje, geeft ze ons een knuffel, maar ze doet er niets aan. Sterker nog, ze doet zelf hard mee. Toen ik in de container met hout ging zitten, vond ze me lief. Maar zelfs toen ik in de kruiwagen sprong, hield ze niet op. Waar moet dit heen?

Deze week spande wel de kroon! Hele grote brullende machines die in onze tuin begonnen te wroeten. Helemaal geen plantjes meer om onder te schuilen. Zelfs ons eigen looppad bij ons eigen luik is weg!!! Nou ja, dan maken wij lekker alles vies binnen. Lekker puh!

We zitten dus meestal binnen, want het is buiten veel te gevaarlijk. Maar we kijken wel naar buiten hoor. We moeten het wel in de gaten houden. Mimi in de hal en ik in de keuken (of andersom natuurlijk). En zodra die brullende machines even klaar zijn, gaan wij weer buiten kijken.

Wat moet het toch worden, soms een hele grote nieuwe kattebak? Nu, ja we wachten wel af.

Tot miauws!

Coco