Kleine meisjes worden groot

Er is veel gebeurd de afgelopen tijd. Marit groeit als kool. Je hebt nu echt iets in je armen, als je haar vasthoudt!

Begin november waren Herman en ik allebei behoorlijk ziek. Nog geen slok water konden we binnenhouden. Gelukkig had Marit nergens last van (is die borstvoeding met al die antistoffen toch nog ergens goed voor!). Ze was wel heel lief en rustig, toch waren we erg blij met de komst van opa en oma's voor het gebruikelijke entertainmentprogramma voor mevrouw. Helaas liep de borstvoeding direct drastisch terug. Nu krijgt Marit nog twee keer per dag de borst en drie keer de fles. Ze heeft het nu heel goed door, want als ze de fles al ziet, wordt ze al helemaal blij. Mij hypnotiseren voor voeding is dus niet meer nodig. Ze zet nu gewoon een keel op! De fles kan ze al bijna zelf vasthouden. Twee weken geleden zijn we ook begonnen met groentehapjes. Op de foto zie je de kennismaking met sperziebonen. Ze is buitengewoon nieuwsgierig, opent haar mondje en steekt haar tong naar buiten, want ze wil het steeds opnieuw proeven. Van doorslikken is nog niet heel veel sprake, maar het begint te komen. Worteltjes vindt ze lekkerder dan sperziebonen. Wat een leerproces, maar dan vooral voor ons. Want hoe krijg je het voor elkaar om haar te voeren, zonder haar, jezelf, de vloer, stoel en de voorbijkomende poezen onder de worteltjes te hebben?

De tuin in de verbouwing !

De kogel is door de kerk, de tuin gaat op de schop !!

Daardoor in de aanbieding:

• 50 m2 antraciet oud-hollandse tegels 20x20
• +/- 20 tufsteen blokken (met sfeervol mos bekleed)
  
• 12m2 grijs spilt
• 1 kastanjeboom (inmiddels 3 meter hoog)
• een aantal vlinderstruiken

In overleg is alles gratis op te halen.

De tegels en tufsteen zijn inmiddels verpatst !

Land van Wijn

Na ons weekje Provence/Côte d'Azur bleven we nog een paar daagjes steken in de Bourgogne, vlakbij Dijon. Het weer viel er wel wat tegen, dus Herman heeft er niet meer kunnen fietsen. Maar voor een autotochtje door de wijnvelden was het perfect. Kneuterige dorpjes waar het een drukte van belang was, vanwege de druivenpluk. Uiteraard hebben we aan de Côte d'Or ook een wijnkelder bezocht en van de heerlijke wijnen geproefd. En Marit vindt het allemaal best. Al hebben we haar nog even geen wijn gegeven ;-) Hier staan Marit en ik op een pleintje in Beaune. Ze lag de hele stadswandeling lekker in haar kinderwagen (hier geen middeleeuwse bergdorpjes met trappen en kasseitjes), maar wilde wel even iets in een ander perspectief zien. Overigens kregen we hier commentaar van een zeer verontwaardigde franse dame, die vond dat Marit als een jongen gekleed was. Een meisje hoort toch echt in het roze met frtusels en tutsels aan haar jurk gekleed te worden!
Beaune is een aardig stadje met veel oude gebouwen, leuke winkeltjes en een gemoedelijke sfeer. Een leuke afsluiter van de vakantie, want de volgende dag reden we weer naar huis.

Vive la France

We zijn al weer even terug, maar wat hebben de groenmensjes (alle drie!) het heerlijk gehad. We hadden een klein, maar schattig huisje met een behoorlijk zwembad gehuurd ongeveer 20 kilometer uit de kust bij Nice.
Herman en ik hadden ons ingesteld op een vakantie "niets doen" en hadden een hele stapel boeken meegenomen. Maar daar zijn we helemaal niet aan toegekomen. Marit is een makkelijk meisje en vindt bijna alles leuk. Met haar hebben we dus iedere dag wel een uitstapje gemaakt. Een dagje naar het strand, een bezoek aan parfunstad Grasse (inclusief een rondleiding door een oude parfumfabriek), een rondrit door de Gorges du Loup en een stadswandeling (nou ja, strompeling met mij erbij!) door Nice. Ze kijkt haar ogen uit en geniet zichtbaar van alle nieuwe dingen die ze ziet. Lekker veilig tegen haar vader aan in de draagzak en de wandelende voervoorziening (lees: ikzelf) op korte afstand. Ja, je wordt erg makkelijk met het geven van borstvoeding in het openbaar. Over het algemeen reageren mensen er niet op of juist heel positief.
Op de foto zie je Marits eerste bezoek aan het strand in Antibes. We dachten dat ze daar wel even rustig zou kunnen slapen, maar niets is minder waar. Marit moet wel alles in de gaten houden. Voor een bad in zee, was ze nog te klein. De zee is nog te koud, bovendien waren er kwallen!
Ja, het was een lekker weekje, waarin Herman volop van zijn dochter kon genieten en ik van de gedeelde zorg. En laten we niet vergeten dat we zo ook weer wat tijd voor elkaar hadden!

Kuiltjes in de wangen

En ze wordt groter en groter... het gaat zo hard! Marit is een echt lachebekje. Mijn moederhart smelt er vaak van. Zeker nu ze ook nog kuiltjes in haar wangetjes krijgt. Heerlijk!!

Papa moet liedjes leren

Als vader moet je de kinderliedjes beheren, maar helaas papa kent de kinderliedjes nog niet zo goed :-(

Maar goed nieuws voor alle papa en mama's, hier kun je een aantal terugvinden inclusief de bladmuziek en gezongen versie:
http://www.kennisnet.nl/po/leerkracht/vakken/muziek/kinderliedjes/

Voorlopig is papa dus even zoet.

Zeer jonge oranjefan ?

Zoals elke ouder ben ik hartstikke trots op mijn dochter. Daarom zet ik nu regelmatig een foto van onze schoonheid op onze weblog.
Deze foto is inmiddels al weer enkele weken oud. Eigenlijk al vanaf het begin kijkt ze bij het verschonen gebiologeerd in de spiegels zoals hier.

Helaas hebben we geen oranje finale kunnen volgen met Marit, maar zoals jullie kunnen zien krijgt ze het oranjegevoel met de paplepel ingegoten.

Op bezoek bij oma Lilian

Na een paar weken niet veel verder gekomen te zijn dan het Klifrakplantsoen, is Marit nu al een stuk ondernemender geworden.

Binnen iets meer dan een week bezoek aan de woonboulevard, bezoek aan oma, shoppen in Utrecht centrum en een bezoekje aan nichtje Elin in Arnhem.

Het gaat allemaal redelijk voorspoedig, dus eens kijken wanneer wij met z'n drieen op vakantie durven ? 

Van kraakpand tot luxe Serviceflat

Nou, hier het eerste berichtje van moeders (nadat mijn account een aantal keren is "misbruikt" voor bijdragen aan deze site). Het gaat goed met moeder en kind, laten we daar eens mee beginnen, maar dat hadden jullie vast al begrepen.

Vijf weken geleden liep ik nog rond met een dikke buik. Nou ja, rondlopen? Dat was er eigenlijk niet meer bij. De hoofdbewoner Marit (toen nog Pietje) hield niet zo'n rekening met de eigenaar van het pand en over het onderhoud maakte zij zich helemaal geen zorgen! Ik voelde me echt een kraakpand en in steeds slechtere staat. Ik kon echt niet wachten tot ons kindje zich zou melden. We hebben dan ook alle bakertips gevolgd die ook maar een kleine kans gaven op het opwekken van de weeën. Helaas had dat allemaal niet zo'n effect. Totdat in de nacht van woensdag op donderdag de vliezen braken en ook de weeën rustig op gang kwamen. Tegen de ochtend hield dat helaas wel op. Omdat Marit (na ingedaald te zijn) weer een beetje omhoog was gekropen, moest ik de hele dag in bed blijven liggen. En er gebeurde maar niets...
Pas halverwege de volgende nacht kwamen de weeën weer. Ik wist toen al dat ik zowiezo in het ziekenhuis zou moeten bevallen wegens infectiegevaar, omdat de vliezen meer dan 24 uur gebroken waren.

Vrijdag 's morgens vertrokken we naar het Oudenrijn Ziekenhuis. Ik met weeën om de vier minuten op een absorbtiematje (want je blijft vruchtwater aanmaken) en een teil op mijn schoot, omdat ik zo misselijk was (en dat in Hermans NIEUWE auto!!!). In het ziekenhuis bleek ik 3 cm ontsluiting te hebben en ik had dus nog een lange weg te gaan. Marit en ik werden aan de monitor gelegd. Zo konden we haar hartslagje volgen en de kracht van de weeën werd gemeten. Een paar uur later was ik nog niet veel opgeschoten en werd besloten om mij een infuus te geven om de weeën krachtiger te laten worden. En dat heb ik geweten!!!!! Ik zal jullie de details, maar vooral mijn uitspraken besparen ;-). Twee-en-half uur later mocht ik gaan persen en weer een half uurtje later lag onze dochter op mijn buik. De opluchting was enorm. Maar veel indrukwekkender vond ik de moederliefde die gelijk door me heen stroomde. Ons eigen meisje en wat keek ze ons wakker aan.

In de afgelopen weken gaat het met Marit en mij steeds beter. Marit groeit als kool en ik herstel boven verwachting goed. Al in het ziekenhuis kon ik weer dingen die ik voor de bevalling niet kon, zoals lopen. En al snel zat ik weer beneden in de huiskamer. Wel vind ik het nog altijd heerlijk om 's avonds rond half negen naar boven te gaan en ontpannen op bed televisie te kijken of iets te lezen.

Het ritme in mijn leven wordt nu volledig bepaald door onze dochter. Haar voedingslusten bepalen onze dagindeling. Ze wordt op haar wenken bediend met badjes, schone luiers, melk op bestelling, knuffels en kletspraatjes. Ik kom amper aan andere dingen toe. Als ik niet aan het voeden ben, ben ik aan het kolven of Marits kleertjes aan het wassen of haar hydrofieldoeken aan het strijken (zelfs dat doe ik tegenwoordig!) of Marit van haar darmkrampjes afhelpen of met Marit aan het dansen of ... of ... En zo ben ik van kraapand veranderd in een serviceflat met ingebouwde melkfabriek. Maar het is het allemaal waard!

De tuin is zo leuk

Hoi allemaal,

Nadat het weken lang veel te warm is geweest lijkt het nu wat koeler te worden. Daar ben ik wel blij om want dan kan ik wat vaker naar buiten !

Buiten vind ik het leuk, want daar zie ik allemaal nieuwe dingen. In de tuin hebben we druiven, die zijn heel boeiend. Daar kan ik wel uren naar kijken.

Hier lig ik in de armen van tante Petra, nou ja ik denk dat ik ook gewoon Petra mag zeggen hoor.

Ik vind het erg spannend dat er af en toe voor mij vreemde mensen op bezoek komen, die mensen willen mij dan ook vasthouden.

Gisteren ben ik met papa en mama wezen winkelen. Spannend in mijn nieuwe kinderwagen, als we te lang stil stonden vond ik het echter maar niks, laat mij maar lekker heen en weer gaan in de wagen.

Groetjes Marit 

Ik ben geen knoeipoets hoor !

Wat denken jullie allemaal wel, mijn ouders hebben er soms een zooitje van in ons huis dan moet Marit wel een knoeipoets worden ?

Tot nu toe heb ik al 16 slabbetjes, wat moet ik daar van denken ?

Nou ja voorlopig heb ik het uitstekend naar mijn zin bij mijn papa en mama. Ze voeden me lekker wanneer ik wil en ik mag ook schreeuwen zoveel als ik wil. Maar schreeuwen ben ik al snel zat hoor, geef mij maar lekker de borst van mama of laat me rustig slapen !

Deze week heeft papa vrij, dus alle tijd om me door hem in bad te laten doen. Omdat hij vroeger ook wel eens wedstrijden zwom, wil ik natuurlijk ook laten zien dat ik kan trappelen. Eens kijken of ik sneller dan mijn neefjes en nichtjes de borstcrawl onder de knie heb.

Tot ziens en de groetjes van Marit 

Stress rondom de voeding ?

Als verse ouders zijn vele dingen even wennen ! Zo gaat het verschonen de eerste paar keer een beetje onhandig, het verkleden stuntelig en het dragen met veel moeite.

Maar van alle nieuwe dingen is het voeden wel het meest onwennig. En als dat niet helemaal lekker gaat resulteert dat in een huilende baby, slapeloze nachten en stress. Gaat het wel goed met Marit ? Krijgt ze wel genoeg binnen ?

Maar ook hier gaat het in dit geval om een kwestie van wennen, Marit begint steeds beter te drinken en Nathalie is er steeds relaxter onder ! Maar onze kraamhulp Bianca van de Waarden staat ons daar ook goed in bij.

Kortom, wallen zullen we vast nog wel hebben onder onze ogen maar de komende tijd zullen die langzaamaan afnemen.

Voor wie Marit zelf een mail wil sturen, haar email-adres is marit@groenmens.com (en de mail wordt ook gelezen !)

Marit in bad

Gelukkig geen bloederige foto's, gewoon een schone Marit in haar eerste bad.

Alles begint een beetje op gang te komen, de borstvoeding, het omkleden, verschonen en temperaturen en natuurlijk het troosten.

Maar het eerste badje is toch wel heerlijk, eindelijk de resten van 9 maanden in de baarmoeder van het lijf afgespoelt.

De ouders maken het inmiddels goed, een beetje weinig geslapen de 1e nacht thuis maar iets anders verwacht je ook bijna niet (je wordt van tevoren immers doodgegooid met de verhalen ;-).

Marit is geboren !!!!

Verheugd zijn wij met de geboorte van Marit Mensinga. Bij de geboorte vrijdag 30 juni om 15.49 uur was Marit 3870 gram, een net gewicht voor een meisje dat nog geen 2 weken "te laat" is geboren.

Nadat donderdagnacht de vliezen waren gebroken hebben we toch nog tot vrijdag moeten wachten. Omdat vrijdagnacht de vliezen al meer dan 24 uur gebroken waren zijn we 's ochtends naar het Ouderijn ziekenhuis vertrokken.

Na een beetje stimulans kwam de bevalling snel op gang. Ondanks dat het redelijk snel ging viel het Nathalie toch zwaar, maar bij welke vrouw is dat niet zo ?!

Inmiddels zijn mijn vrouwen weer thuis en hebben we onze eerste nacht met onderbrekingen er op zitten. Borstvoeden is even wennen, maar we hebben al het vertrouwen in dat dat goed op gang gaat komen.

De eerste foto's op deze plek zullen snel volgen, het email-adres marit@groenmens.com en marit@mensinga.net ook niet al te lang daarna.

Jongen of meisje

Ook wij vragen ons af, wordt het een jongen of meisje ?

En natuurlijk hebben we al de nodige theorien gehoord, en op basis daarvan zou het een jongen moeten worden.

Maar aangezien alle mede-zwangerschapsgym-zwangeren van een meisje zijn bevallen, zou het wel mooi zijn als het 100% meisjes worden.

Dus Pietje, kom er uit en laat het ons weten :-)

Het Grote Wachten

Iedere dag komen er wel een paar telefoontjes en sms'jes. Gebeurt er al wat? Nou nee... het is nog rustig in de buik. Helaas, kan ik wel zeggen, want we zijn er nu wel aan toe dat Pietje zich in de echte wereld laat zien. Zou het een meisje zijn, of toch een jongetje. Zou hij groot zijn of juist klein en heeft hij prachtige donkere haren zoals zijn vader en moeder hadden bij hun geboorte of is hij zo kaal als een echte Groenewold-man betaamt? Kortom we zijn zo ontzettend nieuwsgierig... We kunnen niet wachten om ons eigen kindje in onze armen te kunnen houden.

Maar hij blijkt niet echt punctueel te zijn. We hadden de afspraak dat hij zich op 19 juni zou melden :-). Maar ja, met al die wisselende berichten van zijn vader (vond 20-06 2006 wel een mooie datum) en moeder (zo snel mogelijk!), is hij nu al in de war en lapt het ouderlijk gezag aan zijn laars.

Intussen gaat het wel heel goed met Pietje hoor. Hij is goed ingedaald en zit keurig met zijn hoofdje voor het gat een beetje klem. Zijn bewegingen zijn dan ook niet zo heftig meer, maar ik voel hem (gelukkig) nog heel vaak een elleboog of knietje in mijn zij porren. En het lijkt erop dat hij nog wel om zijn as draait. Dan voel ik een lichaamsdeeltje van de ene kant naar de andere kant slepen. Zijn hartje klonk gister bij de verloskundige nog erg goed.

Voor mij wordt het wel zwaarder. Doordat Pietje nu helemaal is ingedaald, is mijn bekken nu heel instabiel geworden. Lopen en staan is daardoor erg moeizaam en vaak pijnlijk. Bij verschillende bewegingen voel ik de botten ook langs elkaar knakken en dat hoort eigenlijk niet. Zo weinig mogelijk doen en trappen vermijden is het devies. En dat is precies wat Pietje zo heerlijk vindt... een rustige mamma, dus op deze manier heeft hij helemaal geen haast!!
We proberen dus wel om de weeën wat te enthousiasmeren, maar het heeft nog geen effect helaas.

We houden geduld, een dezer dagen zal ons kindje zich echt wel melden...

Stilte voor de storm

Dagelijks wordt het me meermalen gevraagd, "alles nog rustig thuis ?", "de kinderkamer al klaar ?", "ze zal het wel zwaar hebben met dit weer...". Voorlopig nog geen weeen, de kinerkamer is zo goed als klaar en met het weer heeft Nathalie nog de minste problemen.
Maar we hebben allebei nu wel zoiets van, het mag nu wel komen, we zijn er inmiddels klaar voor. Maar gelukkig geeft het WK ook enige afleiding, maar het zal spannend worden of "Pietje" ons elftal op dit WK gaat zien spelen.
En dan ben ik benieuwd in welke van de vele ervaring die ik gehoord heb ik me ga herkennen. "Tot over 20 jaar" (als de kinderen het huis uit zijn en jij weer een leven hebt) of "Een hele nieuwe dimensie in je leven" (je moet wat dingen opgeven, maar dat betaald zich meer dan terug in andere dingen).

Voorlopig nog even de spanning wanneer gaat het komen, en wat gaat het worden ? En een tijdje nog ongemakken voor Nathalie.

Nesteldrang

Oh oh oh, Herman heeft het zo verschrikkelijk druk. Al maanden is hij bezig. Eerst de zolder opruimen. Er moest een nieuwe kast komen om gereedschap, campingspullen en andere onnozele zaken in op te slaan. Daarmee creëerde hij ruimte om de werkkamer op te ruimen. Bijna alle verhuisdozen (ja, we moeten eerst nog een dakkapel, maar doorvoor is eerst een bouwvergunning nodig...) zijn inmiddels naar zolder verplaatst of achter het dressoir geschoven :-). Het is hier nu spik en span op mijn stapels post van vorig jaar (zou ik dat nog moeten lezen?) en andere meuk (uiteraard van mij!) na.
Dit alles natuurlijk ter voorbereiding van het aankleden van het kamertje van onze kleine spruit. Het is inmiddels bijna klaar, dankzij de inspanningen van pappa Herman.

Dat Herman geen moment rust in zijn derrière zou hebben, is voor mij ook een complete verrassing. Al het geshopte materiaal moet nog dezelfde dag (of anders uiterlijk de volgende) echt heel dringend in elkaar gezet worden. Zo werden kast, box, lamp, dimmer etc. etc. in no-time geïnstalleerd. Oh, enne het laminaat in de trapkast van Pietjes kamer kon op vrijdagavond voor het eten ook nog wel even gelegd worden. Ondertussen zit mamma Nathalie gewoon op de bank en is dankbaar voor deze activiteit, want zo komen we er wel! Toch wel handig die nesteldrang...

Klifrakplantsoen verklaard

Altijd al afgevraagd waar die naam Klifrakplantsoen vandaan komt ?

Het blijkt uit Friesland te komen:
De naam van deze straat in Langerak verwijst naar een water in Friesland ten oosten van Workum tussen de Workumertrekvaart en de Lange Vliet.

Dus blijkt onze band met het Noorden toch sterker dan we zelf dachten ? Groenewold, een echte Drentse naam, Mensinga een echte Groningse/Friese naam en nu ook nog wonen in een plantsoen met een link naar de Friese wateren.

Bezoekje aan de verloskundige

Vandaag naar de verloskundige geweest. Medelijdend keek ze me aan toen ik vijf meter achter haar naar haar kamer waggelde. "Je loopt niet echt makkelijk, gaat het wel?" En naar waarheid kon ik beantwoorden dat het eigenlijk best goed gaat. Ik begin te wennen aan mijn beperkingen en neem de voortdurende pijn voor lief. Het is natuurlijk ook een stuk makkelijker als je niet zo veel hoeft. Ik vul mijn dagen met heel weinig!!

Bij de verloskundige de normale checks: bloeddruk meten (is wel een stuk hoger dan aan het begin, maar nog altijd op normaal niveau 115/80, dus ik laat de drop echt niet staan :-)), weegschaal (85 kilo, dus nu totaal 8 a 9 kilo aangekomen) en weer ijzergehalte meten (6,9, dit wordt nu wat lager, maar is normaal aan het eind van de zwangerschap).
En dan mag je op de bank gaan liggen. Ze voelt dan hoe het kindje ligt: onze Pietje ligt met zijn hoofdje nog altijd naar beneden (zou dat nu fijn zijn om zo lang op zijn kop te hangen?). Hij is iets gedaald, maar ligt nog niet klemvast en drukt nog lekker op mijn bekken en kan, als hij dat wil nog draaien. Hij heeft zijn ruggetje tegen mijn linkerzij aangeschurkt en duwt met zijn knietjes en/of voetjes lekker tegen mijn rechterribben.

Ik vind het altijd fijn als ze het hartje van ons kindje laat horen. Hij klinkt zo regelmatig en vast. Heerlijk, dan krijg ik altijd heel veel vertrouwen dat het echt goed met hem gaat. Ik voel hem natuurlijk vaak bewegen, maar als je hem ook kunt horen, is dat een extra bevestiging van het leven in je buik. Ik ben er altijd een beetje ontroerd van.

Onze Pietje groeit nog altijd goed en ik was blij met de bevestiging dat het echt geen groot kindje is (ook niet echt klein hoor, gewoon zo'n lekker gemiddeld ding). Verder drukte de verloskundige me op het hart te bellen als ik iets "geks" voel. Nou ja, ik maak me geen zorgen. Het gaat goed met ons allebei en mag over twee weken weer terugkomen.

Zwangere mannen hebben het ook zwaar !?!

Nou ja zwangere mannen, jullie begrijpen wat ik bedoel :-)

Gaat dit een klaagzang worden over onredelijke zwangere vrouwen, gebrek aan aandacht, gebrek aan ...... ? Nou nee, niet helemaal.

Het ongemak van de vader tijdens de zwangerschap is natuurlijk niet te vergelijken met die van de moeder ! Fysiek heb je als toekomstig vader nog weinig te klagen.

Waarom hebben die toekomstige vaders het dan zo zwaar, nou eigenlijk met al dat medeleven. Als vader ben je nog lang niet toe aan al die ongevraagde aandacht, "hoe gaat het nou met de toekomstige vader ?" , "is de babykamer al klaar ?", "jij moet het ook zwaar hebben, niet ?"...

Of zou je straks als de kleine er werkelijk is zoveel aandacht nodig hebben, dat je daar nu al een voorschot op moet nemen ?

Waggel-duck

De tijd glijdt voorbij en voor je het weet ben je al 7 maanden zwanger... (nee, Pietje niet je moeders ontbijt naar buiten duwen...). Ja ons kindje groeit gestaag en zit me soms danig in de weg. Met name als ik aan tafel of achter een bureau zit, wil hij lekker tegen mijn rechterribben schoppen. En nee, dat is niet fijn, ze voelen al erg blauw! Maar meestal houdt hij wel op als ik hem vriendelijk vraag ergens anders te gaan zitten ;-) Ik heb nog steeds een bescheiden buikje (volgens velen) en de verloskundige heeft mij al verzekerd dat het geen 9-ponder wordt (oef, wat een opluchting, want de verhalen van mijn schoonmoeder met drie van die joekels waren nu niet echt geruststellend!). Schijnbaar zit mijn lengte in de benen en zeker niet in de buik. Hij is vrij klein en dus is er gewoon geen ruimte voor een groot kind. Als ik nu op mijn maag druk voel ik het op mijn blaas! Mijn buik zelf voelt alsof ik constant een te strakke broek aanheb. Ik kan dus niet veel eten, want dan blijft het in mijn slokdarm steken (zo kan ik natuurlijk ook niet veel aankomen, dus alles heeft zijn voordelen!)
Pietje is wel een lekker actief kindje en ik vind het vaak heel gezellig als hij laat weten dat hij wakker is. Je kunt het nu aan de buitenkant ook zien. Als hij zich omdraait zie je een bobbel in mijn buik verschijnen! Voor buikvoelers is hij een beetje een pestkop, want zodra je een hand op mijn buik legt, is hij stil. Maar de aanhouder wint, dus pappa heeft al regelmatig de beweeglijkheid van zijn kindje kunnen voelen. Ook voor de beide oma's heeft hij een salto gedaan. Al zal hij dat nu niet meer kunnen, want hij komt al redelijk krap te zitten denk ik.

Ik kwakkel gewoon nog even door. Gelukkig hoef ik alleen nog dit weekje te werken, want het wordt wel zwaar, ook al heb ik geen drukke baan (gelukkig maar, want stress schijnt nadelige effecten op het kindje te hebben). Inmiddels zijn ook de spieren en gewrichten rond het bekken lastig. Ik heb erg veel moeite met opstaan (ik kan zo het bejaardenhuis is, zou niet opvallen) en waggel dan beetje (op het werk noemen ze me al "duckie") achter Herman aan. Die loopt nu standaard een meter of zes voor me. Op aanraden van de fysiotherapeut heb ik nu een babybelt (om het kind te helpen dragen) en een band om het bekken bij elkaar te houden. Een toiletbezoekje duurt dus wel een half uurtje met al die kuisheidsgordels!
Nog even twee maanden volhouden! Ik kan haast niet wachten om dan weer "gewoon" te kunnen doen. Overigens lijkt me een biefstukje ook wel weer eens lekker!

Stoelendans

Oh oh oh, Herman en ik doen zulke leuke dingen in onze vrije tijd: meubelboulevard hier, ikea daar, babywinkel zus.... We shoppen wat af. Voor een stoel (om in te voeden en voor te lezen voor het slapengaan) en zeker ook voor een kast voor onze Pietje, want het is blijkbaar bijzonder moeilijk om iets te vinden dat praktisch is, niet al te groot en geen 1000 euro kost.... Dus ja, we komen regelmatig in meubelwinkels en dat heeft ook zijn voordelen. Want nu zien we ineens allemaal dingen die we op andere locaties in ons huis ook goed kunnen gebruiken. Zo willen we al een jaar onder andere een ander dressoir, eettafelstoelen en een bureaustoel.
Afgelopen weekend hebben we de stoelendans afgerond met de aankoop van een "voedstoel", eettafelstoelen en een bureaustoel. We moeten nog wel even geduld hebben, want ik denk dat onze Pietje eerder wordt opgeleverd dan de betreffende stoelen...

Onderwaterwereld

Poeh poeh, je moet nogal wat organiseren voor zo'n kleintje: in de eerste fase moet je op zoek naar verloskundige, prenatale tests, kraamzorg, kinderopvang etc etc. Je bent nog amper gewend aan het idee dat je ouder wordt en dan moet je al zoveel. Maar dat hebben we gelukkig allemaal al lang achter de rug.
Maar dan het kamertje. Hier viel in de familie niets te ritselen, dus we moesten shoppen. Nou waren we in december al een keer gillend de babywinkel uitgelopen, dus we moesten aardig wat moed verzamelen om deze actie in maart nu toch echt te gaan doen. Enfin, gelukkig zijn we snelle beslissers (nou ja.... ik ben nu beslissingsonbekwaam, kan maar een ding uitbrengen: "ik weet het niet" ;-) Dus al snel hadden we iets gevonden; bestellen maar! Slaat die verkoper stijl achterover bij het horen van 19 juni als uitgerekende datum. Blijkbaar moet het spul al in maand zeven helemaal klaar staan (je vraagt je af waarom). Maar de verkoper wist het mooi te regelen. Wij krijgen nu het setje van een stel dat pas in september is uitgerekend: zij kunnen nog wel even wachten ;-)
Het kamertje van onze spruit wordt blauw met lime (ja we worden nog echt hip!). Het thema wordt namelijk "zee" en we hebben al hele leuke accessoires gezien (en een mobiel met speeldoos en een rieten mandje gekocht) in die kleuren: pluche visjes, krabben, zeesterren. Heel gaaf. (Als je het wilt zien moet je even doorlinken naar www.tuctuc.es doorklikken naar menu, colleciones, complementos del bebe).

Overigens word je niet blij als je ziet wat alles kost.... Een beetje kinderwagen kost al gauw 500 euro... Van Frits-Jan en Nicole hebben we gelukkig al veel spulletjes gekregen, dus dat scheelt wel. Dure hobby zo'n kind.
Morgen gaan we met Wiecher en Harmien shoppen voor stof voor het wiegje dat we van ze mogen lenen. Wel bijzonder hoor, want daar hebben de drie Mensinga-boys ook in gelegen. Zondag wordt het laminaat gelegd (opa Mensinga helpt een handje) , zodat de meubeltjes volgende week gebracht en opgebouwd kunnen worden.

Daarna zien we wel weer verder: gordijnen, muurschildering, aankopen als aankleedkussen en hydrofielluiers (whatever that may be?????).... zucht....

Pietje Groenmens groeit (en mijn buik dus ook)

We zijn nu bijna 29 weken onderweg en de buik, nog redelijk bescheiden, is echt niet meer te camoufleren. Het gaat goed met onze Pietje (dat praat een stuk makkelijker dan het of hij/zij). Hij groeit goed, zijn hartje gaat mooi en regelmatig tekeer. Begin februari hebben we een zogeheten 20-weken echo laten maken. Het zag er allemaal erg goed uit. Het is dan al echt een mensje: alles erop en eraan. De orgaantjes zagen er goed uit en zijn hersenpannetjes was ook volledig volgens de norm. We hebben wel even de andere kant op gekeken toen zijn geslachtsdelen in beeld kwamen. Wij willen in juni graag verrast worden. Hij lag er lekker relaxed bij en liet zich niet van de wijs brengen door de echoscopiste die alle mogelijke moeite deed om zijn ruggengraat volledig in beeld te brengen. Uiteindelijk ging hij gelukkig toch verliggen.
Ik kan hem nu ook erg goed voelen. De eerste keer was wel heel gek hoor. We zaten half februari in het stadion in Turijn bij een ijshockeywedstrijd en opeens: een plopje tegen mijn buikwand. Dat was 'tie dan. Ik vond het heel bijzonder. Sindsdien voel ik hem steeds vaker en nu ook steeds intensiever, omdat hij natuurlijk groter wordt. In elk geval is hij in de veronderstelling dat mijn blaas een trampoline is.
Mij valt de zwangerschap wel heel erg zwaar. Ik geloof dat alle bekende kwalen al voorbij zijn gekomen m.u.v. opstipatie. Ik ben verschrikkelijk moe en heb eigenlijk alle bezigheden buiten werk op een laat pitje of stopgezet. Ik wordt letterlijk leeggezogen, want Pietje pakt wat hij nodig heeft (gelukkig maar!). Ik ben dus al het enorme gewicht van 1 kilo aangekomen.
Ik herken dan ook niet veel van alle roze wolk-verhalen. Als mensen zeggen "geniet ervan" begrijp ik eigenlijk niet wat ze bedoelen. Voor mij is het echt overleven en verder dan een dag of twee kijk ik niet. Ik ben nog helemaal niet bezig met de bevalling (maar dat heeft ook zijn voordelen ;-) en al helemaal niet met de periode erna. We zien het wel!

Een nieuw groenmensje

Ja inderdaad je leest het goed, een nieuw groenmensje zit er aan te komen. Velen hebben het al gehoord, sorry als je het nu via deze weg leest.

Op het moment van schrijven (5 januari 2006) is Nathalie al ruim 18 weken zwanger. De ontwikkeling van de babij gaat het goed, het hartje klopt en het lijkt goed te groeien. Nathalie is wel veel moe en misselijk (wat ik ook voorschotel, ze vind het vaak niet lekker).

De eerste 3 echo's zijn inmiddels al gemaakt, en binnenkort gaan we voor de 4e.

We houden jullie op de hoogte !

Allemaal een heel succesvol, liefdevol en gelukkig 2006 !!!!!

Klik foto voor vergroting